تا صداي خسته ات آمد به گوش

سينه ام شد بي قرار و پر خروش

مي زدي فرياد تنها مانده ام

نيست ياري بين اعدا مانده ام

: راست مي گفتي کسي يا رت نبود

هيچ کس ديگر ديگر خريدارت نبود

زندگي شطرنج دنيا و دل است            قصه ي پررنج صدهامشکل است

شاه دل کيش هوسها مي شود                پاي اسب آرزوها در گل است

فيل بخت ما عجب کج مي رود              در سر ما بس خيالي باطل است

ما نسنجيده پي فرزين او                     غافل از اينکه حريفي قابل است

مهره هاي عمر من نيمش برفت           مهره هاي او تمامش کامل است

 با دل صديق ما او حيله ها                       دارد و از بازيش دل غافل است

به چشم من نگاه نکن دوباره گریت می گیره

ساده بگم که عشق تو باید تو قلبت بمیره

فاصله بین من و تو از اینجا تا آسموناست

خیلی عزیزی واسه من اما زمونه بی وفاست

                 

شبا وقتی منو دل تنهای تنها می مونیم

واسه هم قصه ای از روز جدای می خونیم

می گم ای دل

دل آلوده به درد

اگه روزی بکشم ناله سنگ

آه و نالم میگیره دومنشو

آتیش عشق می سوزونه تنشو

تو مصیبت کشیدی ای دل میدونم

میونه آتیشی این دل میدونم

داری پر پر میزنی

جون می کنی

اینو از اشکهای چشمت میخونم

دیگه دل تفلکی دیونه شده

مثل من در ببدر از خونه شده

نداره هیچ کس این دل میدونم

دیونه هم دم دیونه شده

به که گویم غم این قصه ی ویرانی خویش

غم شبهای سکوت و دل بارانی خویش

 

گله از هیچ ندارم نکنم شکوه از او

که شدم بنده ی پا بسته و سودایی خویش

 

به کدامین گنه این گونه مجازات شدم

همه دم نالم و سوزم ز پشیمانی خویش

 

من از این پس شده ام راوی و گویم همه شب

غزل چشم تو و قصه ی نادانی خویش...!

عشق

عشق آن نیست که یک دل به صد یار دهی

سرد

ساها